Select Language

FCN -

Even footballing legends who are nominated for Coach of the Year are treated badly by their own governing body…

Vera Pauw coach of South Africa during the SASOL Banyana Final Squad Announcement on the 30 September 2014 at SAFA House Pic Sydney Mahlangu/BackpagePix

A couple of weeks ago we shared the fantastic news that footballing legend and friend of the FCN Vera Pauw has been nominated by FIFA for the Best Women’s Coach of the Year for 2016. ?A tremendous end to a tremendous year for Vera and a well deserved nomination for an incredible coaching career so far. ?Unfortunately, we recently found out via Dutch national media, that even after all she has achieved and done for Dutch football, she still gets mis-treated and forgotten about…

The word ‘trailblazer’ is thrown about a lot in women’s sports now a days, but Vera really is a trail blazer. ?Vera, born in Amsterdam, Netherlands, made a mark in the history of Dutch football by blazing several unique records. She was the first woman who played abroad, the first woman ever to have earned her professional football coaching qualification,?one of the first women to serve on the Technical Committee of FIFA (together with Sylvie Beliveau) and, finally, she helped lay the foundation of the Dutch Premier League for Women as she took her national side to win bronze at the 2009 European Championships. ?She also went on to manage Scotland, Russia and more recently South Africa, taking the women to the Rio 2016 Olympic games against all odds.

As a female coach, she has fought hard to bring recognition to her sport, presented a speech on the equality of girls in sport for TED?Talks, joins in with the debates and discussions on the FCN and is a big supporter of fellow female coaches. ?She has left lasting impacts on all the teams she has coached, even as far as ensuring her players in South African would have future opportunities for schooling and jobs.

Whilst on a radio interview with a Dutch national radio station, Vera admitted that her road along the way had been a tough one and that right up until recently she had not been treated well by the ‘Royal Dutch Football Association’ (KNVB -?Koninklijke Nederlandse Voetbalbond). ?As Head Coach of the Netherlands women’s team from 2004- 2010, she was subject to constant gossip, continual plots to end her career, and a lack of recognition. ?In 2010, after having put up with it for too long, Vera ended her contract with the KNVB and went on to coach Russia, and as mentioned, the South African Women’s team. ?After moving on from her role with South Africa at the end of this summer to go home to the Netherlands, she had hoped attitudes towards female coaches and the female game had improved in her home country, especially after her nomination by FIFA for the Coach of the Year award. ?This was not the case…with the recent draw for the Women’s European Championships 2017 being held in Rotterdam no less, (not far from Amsterdam), the KNVB had ‘forgotten’ to invite her as a guest. ?Just to reiterate, they had ‘forgotten’ to invite the women (and only coach male or female in the country) who is currently nominated for the FIFA Women’s Coach of the Year, who put the women’s national team on the map and had held so many ‘firsts’ in the sport it would be too long to list….

 

A journalist for a national Dutch newspaper wrote the article below, in support of Vera and expressed her anger at the KNVB ending it with (translated from Dutch):

“Are we really so ungrateful?to a woman who did so much for the Dutch sports in general, and women’s football in particular? Come on KNVB. It’s not too late. Grab an envelope, write ‘Mrs. Pauw? and push a VIP invitation to the European Championship draw of her. Comon, it is not that difficult.”

 

Van de weinige mensen die ik echt bewonder is Vera Pauw er een. Vera Pauw: de eerste Nederlandse profvoetbalster in Itali?, de eerste vrouw met het hoogste trainersdiploma, bondscoach van de Nederlandse, Schotse, Russische en Zuid-Afrikaanse vrouwen. Tegen de klippen op vocht ze jarenlang voor voetbal voor meisjes en vrouwen, in een tijdsgewricht waarin voetbal voor meisjes en vrouwen verre van bon ton was. Toen Oranje onder haar leiding brons won op het EK van 2009, werd ze niet hartelijk bedankt door de KNVB. Nee. Ze werd uitgekotst.

Gisteren hoorde ik haar in een lang interview op Radio 1. Niemand zag ons ooit staan, vertelde ze. Welk meisje ging er nou voetballen? Nou, zij. En daarna stroopte ze de mouwen op, zette ze de eredivisie voor vrouwen op en ontwikkelde ze een visie voor het Nederlands elftal. Steun kreeg ze nauwelijks, kritiek des te meer. Toen ze het tegen alle verwachtingen in met een piepjong team tot de halve finales van het EK schopte, doken er ineens uit alle hoeken en gaten mannen op die dat succes claimden. Omarmden. Plotseling was het vrouwenvoetbal interessant, statusverhogend en goed voor het cv, en wilden de mannen die voorheen nooit thuisgaven erbij horen. Meedoen.

Maar hoe doe je dat als er al iemand aan het roer zit, iemand die een lijn heeft uitgezet die bewezen succesvol is, een lijn waarmee ze verder wil? Dan ga je praatjes verspreiden. Praatjes over die lastige Vera Pauw die je zo dwarszit. Praatjes die langzamerhand in de muren van de KNVB gingen zitten. Na verloop van tijd geloofde iedereen ze. En werden ze zelfs zo hardnekkig dat Vera ging twijfelen aan zichzelf, sterker, dat ze bijna niet meer wist wie ze was. Haar hele leven, haar ziel en zaligheid had ze in het vrouwenvoetbal gestoken, en toen het eindelijk – ?indelijk – tijd was om te oogsten, werd ze weggeblazen door mannen die haar het succes niet gunden.

In 2010 leverde ze haar contract als bondscoach in bij de KNVB. Het zou nog jaren duren voor ze verwerkt had wat haar was overkomen. Tuurlijk, het had ook prachtige nieuwe kansen gegeven. Het Russische vrouwenelftal trainen bijvoorbeeld, op een veld naast het Rode Plein. Of de Zuid-Afrikaanse voetbalsters vanaf nul opleiden. Ze niet alleen sportief kansen geven, maar er ook voor zorgen dat ze naar school kunnen, of een baan krijgen. En eigenwaarde, waardoor ze niet meer met zich laten sollen, zoals in de townships nog met veel teveel vrouwen gebeurt. Zoveel meer dan een bondscoach werd ze, Vera Pauw.

Geen wonder dat de Fifa haar heeft genomineerd voor beste vrouwenvoetbaltrainer van 2016. Al heeft Zuid-Afrika het niet ver geschopt op de Olympische Spelen, in het leven van de speelsters is zij van onschatbare waarde geweest. Net zoals ze voor het Nederlandse vrouwenvoetbal van onschatbare waarde is geweest. Maar een benoeming tot bondsridder, de hoogste onderscheiding van de KNVB, ho maar. Of een uitnodiging voor de loting van het EK vrouwenvoetbal 2017, morgen in Rotterdam: vergeet het. Vera Pauw vertelde het koeltjes, terwijl ik me kwader en kwader maakte.

Gaan wij echt zo om met een vrouw die zoveel betekend heeft voor de Nederlandse sport in het algemeen, en het vrouwenvoetbal in het bijzonder? Kom op KNVB. Het is nog niet te laat. Pak een envelop, schrijf er ‘mevrouw Pauw’ op en duw er een VIP-uitnodiging voor de EK-loting in. En regel als de wiedeweerga die benoeming tot bondsridder. Hup. Zo moeilijk is het niet.

KNVB, regel als de wiedeweerga die benoeming tot bondsridders

 

 

  1. E.G.Bliek

    -

    This is unbelievable. Dutch men are certainly no gentlemen and the KNVB can leave the K ( royal) out!
    Wat een discriminatie! Of je nu vrouw bent of een kleurtje hebt, gediscrimineerd zul je worden! KNVB, haal die koninklijke K er maar af. Die verdienen jullie zeker niet!

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *